God knows our needs. Physical,Financial, Emotional, and Spiritual. Basically people would ask God for financial aid, or ask God to help them on their problem emotionally, but it is unusual for an ordinary person to ask God about his spiritual life.
Growing in a Christian Family, I know God. But not that much, though Sunday school is fun stuff, and as I grow up, I made questions on my mind. Entering in a world full of sin, I never realize the sin of indulging yourself on a worldly stuff. High School was a dirty place when you personally don't know God. Churching every Sunday, yet nothing in you is changing is like wasting time. Why go to church and go back on your old ways? Been part of the ministry, proclaiming God on Church, then doing thing that God hates against your friends and classmates, does it makes you a real Christian? Saying that you know God, but then does not know His words, makes us hypocrites!
But what is surprising about God? He never let a girl to fall from the enemy's hands. What if God ask you, What is your Stand? what would you say? I was on my third year level when I came to realize the things that I made, though I proclaim I'm a Christian, I'm a plastic, but God turned me to Him when I was fourth year, leading me to the real God, knowing who He was, who He is, and who He will be! I made a decision to follow Christ, to love God, and to be transformed by His words. It's not that easy, I'm starting a new life, like a baby starving for milk and care. Definitely I need someone that will take care of me, a spiritual parent perhaps.
I became part of a care group, I asked my teacher to help us to have a cell. Then we started, I ask her to teach me, because i don't have one. I need a teacher. I need a mother. Back then I was a baby, all my fourth year level, I plunge my self on focusing unto God, experiencing the real God. But, what comes after goodbye? I need to graduate and leave high school, how about my nourishment? I planned to change my church just to have a mentor, yet God said no. For some reason, God planted me on the church where I grow up and the I also need to help my church. So I stay on the Church where I grow up.
I was not the only one experiencing that "Stagnant Life" of a Christian. A friend of mine on church, we have the same fate. So together with our youth member, we pray and ask God for a leader, a mentor or a pastor to help us! We are longing to grow on God's words! And Just about a month God answered. Yes! We had our youth pastor, Pbr helped us to grow. Discipleship helped us to know God more and more. Little by little God is moving upon our youth ministry, we went to a lot of seminars and convention, that might help us to Love God more and to Serve God more. I learned the importance of devotion, and yes God's words are the weapon to transform us, but sadly some is not deciding to get serious with God. One of the great Pastor and now a Bishop said, "In transformation, in subtraction (some people won't leave their old ways not unless they decide to) there is POWER!"
I laugh at this, but then when It came to the situation, my heart starts to cry, why sudden quit? But there is power! So continue to minister, through joy and through pain. Some of our youth went to have an "Encounter" and it was a life changing stuff. I love God more, I extremely love God. Going back, He said that we should have the "SPIRIT OF ONE MORE ROUND" there are times that we will be disappointed, but don't let this disappointment kills your eagerness to Grow and to share the gospel. Continue to Pray and to Act. Whatever problems may occur, don't ever let the problem to overcome us! We must be the one to overcome it.
Who makes us strong? It is God. Who gives us wisdom and knowledge? It is God. Who loves us so much? It is God. Who is on our side? It is God. Therefore, Stand on God. Jesus is our Rock! We should be standing firmly on the Rock. Never ever give up on the ministry. God appointed leaders to lead us! Our youth on church desire to have one, so therefore, God appointed that person. God is teaching that person and that person teaches us. Jesus let his disciples to Go because they are ready. Now, God uses pastors and leaders to train the army on the battle, within the training, some will quit, some with persevere. Now What is Your stand?
Will follow or go against the one you prayed for. A person who demands a lot are not ready to be transformed by God. Learn to be submissive to God and to His appointed people. Make a stand now!
Monday, July 25, 2011
Tuesday, May 31, 2011
SIYAHWEH
Sa gitna ng malalim na gabi, heto ako gising na gising pa. Malikot ang mga mata, nagmamasid sa apat na sulok ng silid. Nagmumuni-muni. Delikado, seryoso, ang gulo. Ano bang mayroon sa isip ko? Isa lang ang malinaw. Ayaw ko pa mahimbing. Kasing lalim ng kalangitan ang aking damdamin. Di mawari anong mayroon. Problema na hindi matanto, unti-unting inuungkat ang bagay na pinaghuhugutan nito. Malabo, delikado. Ayoko na bumalik sa nakaraan, bakas ang takot sa bawat panginginig ng kamay, pagpikit ng singkit at namumulang mata. Ayaw nang alalahanin pa......
Alam ko ang sagot, pero bakit hindi maabot. SIYA! SIYA nga! SIYA nga! Sigaw ng aking kabuuan. Nanginginig ang buong katawan sa napagtanto kung ano o sino ang gamot sa nadarama. Pero, ano ito? Bakit may tila bagay na gumagapos ng mahigpit sa aking mga braso, sabay ang pag akyat at pagbaba ng pwersa na bumabalot sa aking katawan. Hinahatak ako malayo sa kanya! Tila naging isang parang ang maliit na silid, ngunit hindi ito katulad ng isang bukid at maaliwalas na lugar. Madilim ito at malamig, sa di kalayuan ay may liwanag. Doon Siya, naghihintay, inaabot ang kamay. Bumibilis ang tibok ng aking puso! Tila ba hinahanap ng bawat pintig ang Siyang nandoon sa liwanag. Gusto kong lumapit at puntahan ito. Gustong gusto ko! Magulo na tahimik ang lugar. Malamig, ayoko sa lamig. Takot ako sa lamig. Habang pinipilit ng mga paa na lumapit sa Kanya, bumakat sa paningin ang nakaraang ayoko nang balikan! Umatras pabalik ang kaliwang paa. Nanginginig ngunit nais talaga ng aking kabuuan na lapitan ang liwanag at Siyang naroon. Unti-unting may gumuhit na matinding sakit mula sa bunbunan papuntang sentido. Matindi ang sakit, hindi ko makayanan. Bumabalik ang bawat kasalanan na aking nagawa. Karumihan na nagpababa sa akin. Mga sikretong ayaw na mabuksan pa, baho ng aking pagkatao. Bawat alaala ay masakit, lalong tumutindi. Sasabog na ata ang ulo sa sobrang sakit, nanunuot lahat ng nakaraan, pinipilas ang puso. Bumabagal ang tibok.
Gusto ko nang mawalan ng malay upang matakasan ang sakit. Pilit na ipinikit ang lumuluhang mga mata. Mahapdi ngunit kailangan upang ang sakit ay maibsan. Sa mabagal na tibok ng puso'y naroon pa din ang pagsusumikap na puntahan Siya. Isip pa din ang buhay. Hindi maibukas ang mga labi. Kahit ang dila ay tila nawalang ng kakayahang magsalita. Puso'y nagpupumiglas mula sa sakit at nais takbuhin Siya.
Bumibilis muli ang tibok, nababawasan ang sakit. Nakatuon lang ang aking paningin sa Kanya. Mula sa liwanag ay may kislap pagkabilis-bilis. KIDLAT! Ayoko ng kidlat. Takot ako dito. May pwersa nanaman na pilit akong ibinabalik sa aking kinalagyan. Ibinigay ang aking buong lakas upang lumaban. Pilit na inihakbang ang mabibigat na mga paa. Pilit na itinataas ang kamay sa Kanya. "Abutin mo ako! Tulungan mo ako! Hindi ko na kaya! Kailangan kita! IKAW IKAW IKAW!" pagkabigkas ay tuluyan nang nawalan ng lakas at tuluyang bumigay...................... talo na ako.... "HINDI!" Isang tinig na hindi sa akin. Tinig na nagbigay ng muling pagtibok ng aking puso. Isang tinig na nag bigay buhay sa akin. Hinawakan Niya ako, kinuha mula sa madilim at malamig na lugar na iyon. Dama ko ang Kanyang init. Init na kailanman hindi ko naramdaman. Binigyan ako nito ng kapahingahan. Ang sarap sa piling Niya. Ayoko nang umalis, ayoko nang iwan Siya. Sabit ito sa isipan, sabay ang pikit ng mga mata.
Mainit, tahimik at maaliwalas ang pakiramdam. Kakaiba ito. Mga matay minulat mula sa pagkakahimbing, heto na muli ako sa aking silid. Ngunit may kakaiba, naroon pa din ang presensya Niya. Napagtanto kong nakahimlay pala ang aking ulo sa kanyang hita. Isang ngiti ang aking nasilayan sa kanya. Tumibok ng mabilis ang aking puso. Galak at matinding kasiyahan ang naramdaman sa pagsilay nito. May butil ng luha sa aking mga mata, hindi ito mapigilan. Kasiyahan ang nadarama, wala na ang bakas ng nakaraan, walang ano mang kahihiyan o pagkahiya. Tanging Pag-ibig lang ang ikinukubli ng kaloob-looban ng puso. "Salamat at patawad" ang tanging nasabi at patuloy sa pag hikbi. Pinunasan Niya ang mga luha. Ngumiti muli at akong hinagkan.
Nawala ang mga bahid ng karumihan ang kadiliman sa kaloob-looban. Mga takot, galit, hiya na ikinubli sa matagal ng panahon nawala sa Kanyang pagyakap, sa Kanyang Pagmamahal. Iniligtas Niya ako mula sa gitna ng kadiliman. Minahal Niya ako sa kabila ng lahat lahat ng aking madumi at kasuklamsuklam na nakaraan. Nadama ko ang kapanatagan sa piling Niya, walang hanggang pagmamahal, walang hanggang kasiyahan.
Ang Aking Nag-iisang TAGAPAGLIGTAS AY SIYAhweh.
Alam ko ang sagot, pero bakit hindi maabot. SIYA! SIYA nga! SIYA nga! Sigaw ng aking kabuuan. Nanginginig ang buong katawan sa napagtanto kung ano o sino ang gamot sa nadarama. Pero, ano ito? Bakit may tila bagay na gumagapos ng mahigpit sa aking mga braso, sabay ang pag akyat at pagbaba ng pwersa na bumabalot sa aking katawan. Hinahatak ako malayo sa kanya! Tila naging isang parang ang maliit na silid, ngunit hindi ito katulad ng isang bukid at maaliwalas na lugar. Madilim ito at malamig, sa di kalayuan ay may liwanag. Doon Siya, naghihintay, inaabot ang kamay. Bumibilis ang tibok ng aking puso! Tila ba hinahanap ng bawat pintig ang Siyang nandoon sa liwanag. Gusto kong lumapit at puntahan ito. Gustong gusto ko! Magulo na tahimik ang lugar. Malamig, ayoko sa lamig. Takot ako sa lamig. Habang pinipilit ng mga paa na lumapit sa Kanya, bumakat sa paningin ang nakaraang ayoko nang balikan! Umatras pabalik ang kaliwang paa. Nanginginig ngunit nais talaga ng aking kabuuan na lapitan ang liwanag at Siyang naroon. Unti-unting may gumuhit na matinding sakit mula sa bunbunan papuntang sentido. Matindi ang sakit, hindi ko makayanan. Bumabalik ang bawat kasalanan na aking nagawa. Karumihan na nagpababa sa akin. Mga sikretong ayaw na mabuksan pa, baho ng aking pagkatao. Bawat alaala ay masakit, lalong tumutindi. Sasabog na ata ang ulo sa sobrang sakit, nanunuot lahat ng nakaraan, pinipilas ang puso. Bumabagal ang tibok.
Gusto ko nang mawalan ng malay upang matakasan ang sakit. Pilit na ipinikit ang lumuluhang mga mata. Mahapdi ngunit kailangan upang ang sakit ay maibsan. Sa mabagal na tibok ng puso'y naroon pa din ang pagsusumikap na puntahan Siya. Isip pa din ang buhay. Hindi maibukas ang mga labi. Kahit ang dila ay tila nawalang ng kakayahang magsalita. Puso'y nagpupumiglas mula sa sakit at nais takbuhin Siya.
Bumibilis muli ang tibok, nababawasan ang sakit. Nakatuon lang ang aking paningin sa Kanya. Mula sa liwanag ay may kislap pagkabilis-bilis. KIDLAT! Ayoko ng kidlat. Takot ako dito. May pwersa nanaman na pilit akong ibinabalik sa aking kinalagyan. Ibinigay ang aking buong lakas upang lumaban. Pilit na inihakbang ang mabibigat na mga paa. Pilit na itinataas ang kamay sa Kanya. "Abutin mo ako! Tulungan mo ako! Hindi ko na kaya! Kailangan kita! IKAW IKAW IKAW!" pagkabigkas ay tuluyan nang nawalan ng lakas at tuluyang bumigay...................... talo na ako.... "HINDI!" Isang tinig na hindi sa akin. Tinig na nagbigay ng muling pagtibok ng aking puso. Isang tinig na nag bigay buhay sa akin. Hinawakan Niya ako, kinuha mula sa madilim at malamig na lugar na iyon. Dama ko ang Kanyang init. Init na kailanman hindi ko naramdaman. Binigyan ako nito ng kapahingahan. Ang sarap sa piling Niya. Ayoko nang umalis, ayoko nang iwan Siya. Sabit ito sa isipan, sabay ang pikit ng mga mata.
Mainit, tahimik at maaliwalas ang pakiramdam. Kakaiba ito. Mga matay minulat mula sa pagkakahimbing, heto na muli ako sa aking silid. Ngunit may kakaiba, naroon pa din ang presensya Niya. Napagtanto kong nakahimlay pala ang aking ulo sa kanyang hita. Isang ngiti ang aking nasilayan sa kanya. Tumibok ng mabilis ang aking puso. Galak at matinding kasiyahan ang naramdaman sa pagsilay nito. May butil ng luha sa aking mga mata, hindi ito mapigilan. Kasiyahan ang nadarama, wala na ang bakas ng nakaraan, walang ano mang kahihiyan o pagkahiya. Tanging Pag-ibig lang ang ikinukubli ng kaloob-looban ng puso. "Salamat at patawad" ang tanging nasabi at patuloy sa pag hikbi. Pinunasan Niya ang mga luha. Ngumiti muli at akong hinagkan.
Nawala ang mga bahid ng karumihan ang kadiliman sa kaloob-looban. Mga takot, galit, hiya na ikinubli sa matagal ng panahon nawala sa Kanyang pagyakap, sa Kanyang Pagmamahal. Iniligtas Niya ako mula sa gitna ng kadiliman. Minahal Niya ako sa kabila ng lahat lahat ng aking madumi at kasuklamsuklam na nakaraan. Nadama ko ang kapanatagan sa piling Niya, walang hanggang pagmamahal, walang hanggang kasiyahan.
Ang Aking Nag-iisang TAGAPAGLIGTAS AY SIYAhweh.
Subscribe to:
Posts (Atom)